Yeşili boyatma Şiiri - Servet Günay Özbay

Işıkları yanan bu şehirde, sinen acı katıksız
Bu yaşlar serçeninmi göz yaşları
Kimin yüreği , kimin bu acı

Kaygandır şehrin merdivenleri
Vakit savrulan ellerin pak mendili
Çıkarken adım adım eşiklerini

Yeşilini siyahla boyuyacaklarmış
Saati gelmeden
Yan yatmış ağacın
Yoksa içimi çürümüş Gördüğü nefretten

Demirlenmiş korkakların kapısı
Onlar yaklaşamaz, korkanların uzaktır halleri
Sevecek güçleride yok kimseyi

Doğrul ve düzelt üstünü
Arkana bakmadan dik yürü
Dinlenmek istersen bağdaş kur otur yere
Başını kaldır bulutların ta üstüne
Anlat aklındakilerin hepsini , doğruca
Islık çal seni duymazlarsa
Tepin yer sarsılmasada, kendin için
Yalvarmanı beklesinler bırak boş ver gitsin