C-3 Şiiri - Servet Günay Özbay

Her gece
Demir kapılar vuruldukça ardı arkası sıra üzerimize
Kimsesizlik hissi çöker geceden , sızlatır yüreğimizi
Yırtılır, gün bitmeden takvimdeki sayfa Kavuşmaya bir eksik kala , ne sevinçli ne sevinçli

Gönüller tutuşmuş kor olmuş, yana yana Şimdi sönmüş kül istifi buralarda
Bilirmisin aşkım sevdiğim şen yüzüm umudum Burda kimi yatar , kimi yazar , kimi dinler , kimi ağlar
Buranın günü bitse , gecesi geçmez , yılı bitse cezası bitmez , hayırsızın

Sevdiğim biliyormusun, duymuşundur belki Özlemek suçlu bulundu ilk celse , yalın vicdanların üst kürsüsünde
Sevmek yasak edilmiş , burada ihtiyaç kalmadığı içinmiş
Ağlamak sayıklamakta yasak denildi , rahatsızlık vermemesi içinmiş
Huzur yasak denildi Huzur varmı ki dedim kalktım ayağa bulunamayan yasaksa , vay aklınıza, vay dedim
Düşünce, bilinememekte dediler , gizli kaldığı için müstesna edildi
Yavan olan , beslenmemiş yüreklerinden çıkan bu kararla