Yeni gün Şiiri - Mert Kanmaz

o hala uyanmamıştı
sadece gözlerini açtı
perde aralığından içeri giren ışık
odanın ölmediğini kanıtladı
bu ona ağır geldi
yatağın kenarında bir gölge duruyordu
kendi gölgesi değildi sanki
daha eski
daha sabırlı
daha çok beklemiş bir şeydi
yüzünü yıkadı
su soğuktu
ama yüzü suya ait değildi artık
aynada kendine baktı
insan bazen kendi yüzünü
başkasının kayıp ilanı gibi okur
mutfağa geçti
bardak temizdi
masa temizdi
her şey kullanıma hazırdı
çaydanlığın içi boştu
boş şeylerin bile bir görevi vardı
bunu görünce utandı
sokağa çıktı
hava kimseye düşman değildi
ağaçlar yeşildi
bir kadın telefonla güldü
bir adam arabasının camını sildi
dünya sanki onu dışarıda bırakmak için
fazla düzgün çalışıyordu
otobüs durağında bekledi
yanında yaşlı biri vardı
elinde poşet
poşetin içinde maydanoz
maydanozun üstünde biraz toprak
toprak bile eve dönüyordu
o dönemiyordu
gün ilerledi
o sadece oturdu
çünkü bazı bedenler
masada insan gibi durur
ama içeride çoktan boşaltılmış bir evdir
akşama doğru yağmur yağmadı
bu da kötülük gibiydi
çünkü bazen insan
gökyüzünden bile kendi yerine ağlamasını bekler
ama gökyüzü mavi kaldı
kuşlar uçtu
herkes bir yere gidiyordu
herkesin gidilecek bir yeri vardı
onun sadece dönülecek bir odası
ve içinde bekleyen ağır bir sessizlik
eve girdiğinde ayakkabılarını çıkardı
sanki yarın yine giyecekmiş gibi düzgün koydu
bu hareketi kendine fazla acımasız geldi
ışığı açmadı
karanlık zaten oradaydı
bütün gün uslu durmuş
sırasını beklemiş ellerine baktı
elleri hala ona bağlıydı
bu sadakat ona iğrenç geldi
sonra dışarıdan bir kahkaha geldi
ince
parlak
canlı
duvardan geçip odanın ortasına düştü
o kahkahanın yanına kendi içini koydu
biri yeni kesilmiş meyve gibiydi
biri yıllardır açılmamış bir çekmece
gece oldu
telefon hiç çalmadı
zaten çalsa da açmayacaktı
başını yastığa koydu
tavan karanlıkta kayboldu
oda küçüldü
nefesi büyüdü
kalbi çalıştı
çalışması bile kaba bir ısrardı
ve o an anladı

ölmek isteyen biri için
en rahatsız edici şey ölüm değildir
sabahın tekrar gelecek olmasıdır