Cenaze Şiiri - Mert Kanmaz

evin içinde bir kapı vardı
kimse o kapıyı kullanmazdı
önünden geçerken sesimizi alçaltırdık
sanki içeride uyuyan biri değil de
bizi rüyasında gören eski bir felaket vardı
perdeler gündüzü içeri almıştı
ama gündüz o odada ne yapacağını bilmiyordu
ışık duvara yaslandı
sonra yavaşça yere çöktü
bir bardak vardı masada
içilmemiş gibi değil
yarım kalmış bir susuzluk gibi
sandalye biraz gerideydi
biri kalkmıştı oradan
ama gitmek için değil
daha derine düşmek için
halının desenleri kıpırdamıyordu
ama biz baktıkça
içlerinden uzun ince yollar açılıyordu
her yol aynı yere çıkıyordu
adını bilmediğimiz
ama kokusunu çocukluktan tanıdığımız
o sessiz karanlığa
duvarda bir takvim asılıydı
günler üst üste binmişti
sanki zaman da orada yorulmuş
bir daha yürümemeye karar vermişti
camın önünde küçük bir bitki vardı
toprağı çatlamıştı
yine de yeşil kalmaya çalışıyordu
bu çok ayıptı
çünkü bazı şeylerin yaşaması
bazı ölümleri daha görünür yapar
odanın ortasında bir yokluk duruyordu
yokluk dediğin şey bazen boşluk değildir
bazen bütün eşyaların
aynı anda bir ismi hatırlamayı reddetmesidir
biz de hatırlamadık
önce yüzünü değil
havayı gördük
hava eskimişti
nefes alınmış
geri verilmemiş
bir şey gibi ağırdı
sonra elleri düşündük
eller görünmüyordu
ama odadaki her şey
onların artık dünyaya ait olmadığını biliyordu
çekmece biliyordu
ayna biliyordu
kapının kolu biliyordu
sabahın beyaz kabuğu bile biliyordu
bilekler işlevsizdi
ölüm avuç içlerinden konuşmuştu
ama bunu kimse duymamıştı
çünkü ölüm bazen bağırarak gelmez
bazen insanın içindeki bütün kuşları
tek tek susturur
ve oda bunu bir mevsim sanır
dışarıda hayat devam etti
bir çocuk kahkaha attı
bir araba geçti
güneş yine aynı eski inadıyla parladı
dünya kendini temize çekiyordu
sanki birazdan her şey affedilecekmiş gibi
biz kapının eşiğinde durduk
içeri girmedik
çünkü bazı odalara girilmez
ölü bir beden insanın içine girer
ve bir daha çıkmaz
sonra aynanın karşısına geldik
ayna önce karardı
sonra su gibi açıldı
içinde bir yüz belirdi
çok tanıdık
çok geç kalınmış
çoktan unutulmuş bir yüz
işte o an anladık
bunca zamandır
bir ölüyü değil
kendimizi hatırlamaktan korkuyorduk