Her biten gün bir yenisini doğuruyor ve gözlerin güneş…
Her güneş yakmaz sevgili sen gibi… Yanışım yeni yazılara meydan okuyor.
Öfkemi kustuğum satır araları, kimliğini gizlemiş olsa bile; bende açık bir yara…
Kabuk bağlamayan düşlere soyunuyorum.
Yalnızlığın hüküm sürdüğü geceleri, ben her gece sen diye üzerime giyiniyorum…
Öyle yalnız, öyle dolu…
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta