Yazgım Şiiri - Halil Kumcu

Ruhum ölümcül bir derde tutulmuş;
Sağır bir bedende, dilsiz vicdanda kanar.
Ayrılığa yazgılanmış bir sevdaya düşmüşüm,
Yitip giden bir serapta kaybolurum apar topar.

Hayatın kıyısında, başka bir zamandayım,
Dönüp dolaşır içimde eski yaralar.
Yaşamın sonuna giden yol ne kadar hazinmiş,
Avazım çıktığı kadar bağırır sorular.

Şu önümde yürüyen “kader” diye bir şey;
Kalabalık içinde hem yabancı hem tanıdık.
Başımdaki boşluk, etrafında kalın duvar;
Sessizlik… çoktan kabullenilmiş bir yalnızlık.

Defalarca battın içime, kaçınılmaz yazgım;
Hayat böyle bir şey değil mi zaten?
Ne ateş ne buz… dünüm, bugünüm, yarınım;
Tozlu yılların kefeninde saklıdır dönmeyen.

Vaktiyle ne istediğini bilmeden yaşadı;
Her şeye uzak, suskun bir kalpti benimki.
Ölüm bir sabah ansızın çıkar karşına;
Ben Yusuf’a yasaklı Züleyha gibi sevdim seni.

Gözlerimde tükenen her akşama inat,
Bir gün dönersin diye bekledim usulca.
Her vedada biraz daha eksildim hayattan;
Yüreğim kaldı sende… sustun dokununca.

Şimdi bu yorgunluk, şimdi bu suskun gelişim:
Ne sana sitemim var, ne de kırgınlığım geçen günlere.
Ben sadece bir aşka yenildim ömrümce,
Ve en çok seni severken kaybettim bin kere.

📍Şair Notu: “Yazgım”, bir iç hesaplaşmanın, kaderle barışmaya çalışan bir kalbin sessiz ağıtıdır.
Bu şiir, ne tam bir sitemdir ne de yalnızca bir sevda hikâyesi... Hayatın kıyısında duran, sevdikçe eksilen, sustukça derinleşen herkesin yorgunluğundan izler taşır. Kimi zaman kader, tanıdık bir düşmandır; kimi zaman ayrılık, sevdanın diğer yüzüdür. Ben bu şiiri, kaybolanlara değil, içimizde kalanlara yazdım. Çünkü bazı sevgiler, yaşanmaz; yazgılanır.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Kalbin sustuğu yerde kader konuşur.
•Sevda, kimi zaman Yusuf’a haram, Züleyha’ya yasaktır.

22 Eylül 2022 / Perşembe / Bartın