Yazdıkça yaşadım Şiiri - Muhsin Yener

Önce kendime yazıyordum,
sessizliğin içine saklanarak
Kelimeler bana,
ben kendime tutunuyordum.
Sonra yollar açıldı önümde,
şiir sayfalarına düştü izim.
Ama hayat…
birden sert bir rüzgar gibi esti.
Kırk iki yaşında,
bir kalp kriziyle sınandım.
Bypass oldum,
yüreğim yeniden yol bulsun diye.
Yetmedi…
beynime bir pıhtı düştü,
sözlerim sustu uzun zaman,
dilim içime gömüldü.
Ama kalem…
hiç susmadı.
Okudum, yazdım,
yazdıkça çoğaldım,
okudukça kendimi buldum.
Sessizliğimden bir ses yaptım.
Sonra bir başka imtihan:
Larenks kanseri
Radyoterapi, kemoterapi…
Her biri ayrı bir sınav.
Ama ben yine yazdım.
Yine tutundum kelimelere.
Acıyı satıra,
sabırı mısraya çevirdim.
Köşe yazıları, şiirler…
Her satırda biraz daha ben oldum.
Her cümlede biraz daha güçlendim.
Ve ustalaştım…
yavaş yavaş, sabırla.
Şimdi dönüp bakıyorum:
Ne olsun?
Bu da benim hikayem,
bu da benim yolum.
Şükür diyorum…
Bu dünyada benim sınavım
böyleymiş demek ki.
Ve ben,
yazdıkça
yaşamaya devam ediyorum…