Yaz Biterken Şiiri - Seyfi Karaca

Bir avuç toprak, bir ömürlük yavan yaşık yemiş ve gönül sofrası, bir tutam yeşillik, bir nefeslik hayat … kendi aşk kadar güzel olunca insan, hoşgilmişsin ey SEVGİLİ olan huzur demeye ne kalır ki…Otuz Ağustos Zafer Bayramı’ mızın tüm anlam değer ve miras edenleriyle, saygı sevgi şükran ve minnetle.
…
YAZ BİTERKEN
….
Bir bilmenin
Bir de diğeri varmış
Ne kadar soğumuş uzaklaşmışsın kendinden biliyor musun, en az ışık yılları kadar
Ve bütün kayıtlı kayıtsız tarihlerden evvelin ilk ezelkisi
Toprak bulut ağaç
Bütün ayrılıkların sonraların yeniden öncesi
Bu yüzden yüzün yören karanlığına düşmüş güneşten kopmuşsun yıldızsız gökdelenlerin ayaklar altında
Bir şehrin tepesine binmiş mezar taşları gibi dikey kanca ve azap sürgünü korkunçluk çukurunda
Bir tutam diri kalmış yeşilliğin
Mevsimler içinde en çok sonbahara mahsul veren hüzün ikramiyesiyle, hep oruçlu gibi sevgiliden
Hep iflas etmiş gibi aşk hasadından, akar sudan, hayat tarlasının insan işleyip çağıran sesinden
Sepetçi söğütlerinden ve zaman çeşmesinin hasret susuzluğunu gideren billur berrak çağıltılarından
Kovulmuş küsmüş gitmiş gibisin
Dosyası kapalı sendeleyen her karartıda ne çok örselenip üzülmüşsün böylece
Su yüzünde seken taşlar gibi günü gününü tutmayan ağrı sancılarıyla
Gösterişli bir galeri salonu olmayan yaşamın gerçekliğini yağmurlu mendillere sararak elvedada ellerin
Hoşçakalda gözün ve gönlün
Hep kırık ve karadüzen notalarından buruk bozlaklar çalar söyler iki yanı ağaçlık sahil yolundan
Üstü yarına kalsın dünya sahnesinde roller ve kostümler eskir solar değişir malum
Fakat ateş olacaksa kıvılcım hep ordaki aynı demde aynı tavdan tutku nöbettine yazılmış olarak
Bu yaz da bittti bitecek böylece
Kumsal terlikleri
Ve kum zambakları
Senden sonraki eylüllere kalacak

Seyfi Karaca…. Ağustos/26