Yaylalar Bizimdir Ebedi Şiiri - Kasım Ko ...

Kızgın güneş, yakar tepeden,
Tozlu izler, kıvrım da kıvrım.
Zorlu göçler, başlar yeniden,
Yüce doruk, dumanlı başlar.
Mor menekşe, boynunu büker,
Sarp kayalar, geçit vermez ki.
Yorgun düşer, yağız atımız,
Ter boşalır, o geniş döşten.
Susuz kalmış, kuru dudaklar,
Alev vurur, tepe başına.
Kavurur, otları ve çimi,
Göç güzergahı, çok çetindir.
Tırmanırız, nefes nefese,
Sisler basar, sarar her yanı.
Görünmez olur, ovalar da,
Yırtıcılar uçar semada.
Gözler keskin, rızkını arar,
Sessizlik hakim, bu diyara.
Sadece, yelin o sesi var,
Bir de, çanın o tok sedası.
Çınlar durur, vadiler boyu,
Akşam çöker, gamla yamaca.
Işıklar parlar, birer birer,
Ay şavkı, vurur kıl çadıra.
Uyku tutmaz, yorgun gözleri,
Hayal kurulur, sabaha dek.
*
Kekik kokar, yamaçlarında,
Soğuk sular, çağlar derinden.
Sürüleri meleşir durur,
Kaval çalar, yanık seslerle.
Yankı verir, karşıki taşlar,
Yabani kuş, kanat çırparken,
Enginlere uçar, hevesle.
Tabiat uyanır, erkenden,
Bolluk saçar, her bir tarafa.
Tan yerleri, ağarır iken,
Nem düşer, taze yapraklara.
Pırıl pırıl, parlar damlalar,
Sanki, inci taşlar dizili.
Güzellikler serilir öne,
Seyre doyamaz, insan buna.
Ruh dinlenir, bu ahenk ile,
Şehir gamı, kalmaz burada.
Sevinç dolar, garip gönlüne,
Yalınlık, en büyük hazine.
Şatafatlar, boştur aslında,
Asıl yaşam, budur ve andır.
Kırlarla, iç içe yaşamak,
Çimene basmak, çıplak ayak.
Hissetmek nabzını, cihanın,
Duymak, o kalbin atışını.
Ermek sırrına varoluşun,
Böyledir zirvenin halleri.
*
Dedelerden kalma bu yerler,
Asırlardır süren, bu düzen.
Kıl çadırlar ve yün kilimler,
Dokunur, ilmek ilmek emek.
Nakış nakış, mazi işlenir,
Söylenir, eski hikayeler.
Yiğitlik dolu, o masallar,
Silinmez, şerefli geçmişimiz.
Yaşatılır tüm görenekler,
Torunlara miras bırakır.
Kopmaz ipler, vardır arada,
Sıkıca bağlar hepimizi.
Bir eyler, genci ve yaşlıyı,
Aynı kapta, buluşturur bak.
Üleşilir o azığımız,
Nimet artar paylaşıldıkça.
Gönül zenginleşir burada,
Altın pulun, hiç değeri yok.
İnançla sarar, dört bir yanı,
Yakarışlar gider göklere.
Hamdolsun ulu yaradana,
Bize verdiği bu toprağa.
Bu cennet yurdun köşesine,
Sahip çıkarız, can pahasına.
Göz açtırmayız düşmanlara,
Nöbetçiyiz bu sınır boyda.
Son ana kadar, hep daima,
Yaylalar bizimdir ebedi.