Yaşlı Beden , Genç Kalp Şiiri - Mustafa Alp

yaşlı bir beden taşıyorum omuzlarımda,
dizlerim sızlıyor, saçlarıma aklar düşmüş,
aynaya bakınca babamın yüzü bakıyor sanki bana,
ama içimde bir çocuk var hala,
koşmak isteyen, düşse de kalkıp gülmek isteyen.

ellerim buruşuk belki,
avuçlarımda yılların çizgisi var,
her çizgi bir yara, bir hasret, bir veda.
ama kalbim?
kalbim hala ilk sevdiği günkü gibi deli dolu.

bir türkü duysam yerimde duramıyorum,
içim kıpır kıpır oluyor ansızın,
sanki mahalle aralarında top peşinde koşan
o yaramaz çocuk geri geliyor.
bedenim dur diyor,
kalbim hadi.

yaşlı bir beden bu, kabul,
nice acılardan geçmiş,
nice ihanet görmüş,
nice geceyi sabaha küskün bağlamış.
ama kalbim hala inatçı,
hala sevmekten vazgeçmiyor.

birine gönlüm kayıyor mesela,
yapma diyorum kendime,
bu yaştan sonra mı?
ama kalp dinlemiyor ki aklı…
bir gülüşe kanıyor,
bir çift göze yeniliyor.

bazen yoruluyorum hayattan,
omuzlarım çöküyor,
nefesim daralıyor.
ama içimde bir umut fidanı var,
her bahar yeniden filiz veriyor.
ben yaşlandıkça o gençleşiyor sanki.

yaşlı bir bedenim var evet,
yürürken ağır ağır,
konuşurken temkinli.
ama kalbim hala hayal kuruyor,
deniz kenarında el ele yürümeyi,
birine iyi ki varsın demeyi.

belki saçlarım beyaz,
belki yüzümde çizgiler var,
ama kalbimde hala kelebekler uçuşuyor.
sevince tam seviyorum,
kırılınca çocuk gibi ağlıyorum.

bedenim zamana yenik düşse de
kalbim hala zamana kafa tutuyor.
ben buradayım diyor,
sevmekten vazgeçmem diyor.

yaşlı bir beden taşıyorum,
ama genç bir kalp atıyor içimde.
belki bir gün beden tamamen susar,
dizler yürümeyi bırakır,
eller titrer, gözler görmez olur.

ama inan,
bu kalp son nefesine kadar
birini sevecek kadar
genç kalacak.

Mustafa Alp
12/02/2025 04.00