Yasemin Çiçeği Şiiri - İsmail Akkaymak

asemin Çiçeği

O kadar kırgınım ki güneşe;
gün doğduğunda saklanasım geliyor.
Değmesin tenime, ısıtmasın,
gölgedeyim hep, alışığım üşümeye.

Bulutlu havalarda çıkıyorum dışarı,
kabuğumu kırmadan bakıyorum etrafa.
Aniden çıkarsan karşıma,
ışığın gözlerimi yakmasın diye.

Sadece sarılmak yetmeyecekti;
fazlası yakardı zaten bedenimi.
Kül olurdum, savrulurdum toprağa,
belki orada yeniden yeşerirdim.

Ama affetmezdim… asla.
Filizlerim uzansa bile arşa,
geceleri açardım yalnızca,
ateşinden korurdum kendimi.

Acımın kokusu yayılırdı sessizce,
ay ışığında aşka dönüşürdü.
Ve sabaha kalan tek gerçek:
kurumuş bir yasemin çiçeği.