Yaşayan Bir Ölü Şiiri - Sait Karagöz

Birer birer gelen her yeni güne söylenecek özge bir söz.
Her gece aynı yastığa baş koyan özdeş rüyalar.
Sonu bilinen dizi, film, kitap ve kararlar.
Kazanılacak nice zaferler, hazmedilecek onca hezimetler sanki içimde bir köz.

Zamana küsüp giden gün, aylak aylak dolanan yıldızlar.
Eriyen kar tanesi kadar bile direnememek.
Batılı hak bilip, hakkı batıl zannetmek.
Hayatını, emeğini ve yarınını paylaşamayan yılgınlar.

Makus talih tarafından yenilecek meyus bir sille.
Tükenmez kalemin bile bir gün tükeneciğini bilememek.
Kaybederken bile kazanabildiğinin farkına varamamak.
Kasvet ve kederine hemhal olacak bir dost lazım ille.

Vaktini paylaştığın arkadaşını, evinde ağırladığın misafirini.
Hep aynı minvalde selamlamak, ağırlamak ve uğurlamak.
Uğrunda her şeyi göze alabileceğin bir ülkü edinememek.
Son nefesini verememiş, toprağıyla buluşamamış ki bedeni.

Çayına dem, hayatına gem verecek bir güdü.
Yarınlara bırakılanları, bugünlerde vazgeçmek.
Geçmişe takılıp, geleceğe niyet bile etmemek.
Arkasından yaş akıtılmamış, ağıt yakılmamış yaşayan bir ölü.

03.02.2022