Her gün yeniden başlıyor hayat,
Melekler umut bırakıyor,
Yalnız başılığımın kapısına
Ruhum yıkanıyor, penceremden giren
KaDeRiMiZi BeKLiYORuZ
Başka bir dilimiz, kanatlarımız vardı
Gözümüzü yummamız istenildi
Mevsimler yırtıldı, gökler yarıldı, sustuk
Sedef kakma ahşap kapılardan geçip
OLAMAZ Kİ
Çivisi çıkmış, ipini koparmış Dünya’nın,
Ne kıymeti kalmıştır gecikmiş baharın
Hayat gaddarsa, acımasız, vicdansız ise,
Katkısı olur mu hiç kadere yalvarmanın?
SAYENDE
Okumayı senin sayende söktüm
Yazmaya senin sayende başladım
Derdimi deniz deryalara döktüm
Sen olmasan, ben şair olamazdım
O yıllar Ankara’nın her yanı bağlar
“Şehit Osman sokak” bağlara bakar,
Bir akmaz çeşme var, bazan akmaz, bazan akar,
Yollar toprak çamur, insan bir batar bir çıkar.
TOPRAK
Bu Dünya’da, yalnız değildir insan,
Toprak insan kokar, insan toprak.
Toprak insanı taşır, insan da toprak taşır,
“Yaşar gibi yaşamak”
Nasıl bir şeydir, bilir misiniz?
Yaşıyor olduğunu unutmak,
Görmeden, görür gibi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!