Yaş yirmi sekiz, ömrün ücte birindeyim,
Ömrün yarısının başında, yolum belirsiz.
Yolun ise bilinmez sonundayım,
Nice varlıkların tozunda yürüyorum.
Kimi meçhule aldanıpta geçtim,
Kime dost dedim, kimi gölgemdi.
Bir ömürlük derde bir günde erdim,
Yine de içimde telaş bir “heves” gizli.
Bir gün ışık doğar, farkına varmadan.
Belki camın arkasındaki saksıya,
Belki de mezar taşının sıcak havasına…
Kim bilir, koşarken göz alıcı nefret.
Zamanla yarışmıyorum artık,
Çünkü öğrendim: kimse anlamaz.
Ne iyilik iyidir, ne de insanlık…
Varsın devrim olsun içimdeki bu ağırlık
Kayıt Tarihi : 27.07.2026 22:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!