Dün Şanlıurfa, bugün Maraş,
Yüreklere düştü dinmeyen bir telaş.
Kalem tutacak ellerde kan izi,
Bu karanlık tablo yakıyor hepimizi.
"Çocuk katili" derken bir zamanlar,
Şimdi "katil çocuklar" sardı her yanı.
Soluyor saksıda körpe fidanlar,
Toprak bile kusuyor bu acı tanığı.
Sadece okulun harcıyla dolmaz bu boşluk,
Sadece sınıfta bitmez bu sarhoşluk.
Karakterin mayası evde karılır,
İnsanlık dersi önce sofrada alınır.
Dört duvar arası yetmez irfana,
Vicdanı ilk anne fısıldar cana.
Eğer evde sevgi değil, öfke varsa;
Çocuk, dünyayı sığındığı o nefret sanır.
Kayıt Tarihi : 21.04.2026 07:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!