Yarında Yüküm Şiiri - Kasım Kobakçı

Kadifeler tersten yağar gökyüzüne,
İtaat ederler, eriyen akreplere.
Saatler, kum gibi akar geriye,
Baş eğerler, mermer denizlere!
*
Ne hayaller yitmiş, bu rüyada,
Siyah beyaza, gece gündüze,
Düş gerçeğe, akıl deliliğe,
Ses boşluğa, ruhlar aynaya.
*
Sükut imparatorluğu, taç giyecek,
Renklerin çığlıkları duyulacak!
Piyano tuşları, okyanusa dökülecek,
Rüzgarın rengi, gözle görülecek!
*
Zihnin, kristal kulesi yıkılacak.
Yansımalar, ıslak çölde batacak.
Yanardağ da, donan buzunu dökecek!
Melek iblisle dans, ateş buzla donacak!
*
Cam hisler, yorgun ruhumu kesemedi.
Soğuk güneşi eritir, sıvı heykeller!
Bilinçaltına yürür, rüya gezginleri,
Ürker kelebek kanatları, dev gözleri!
*
Kronos ve Kairos, durdurur zamanın çarkını,
Uykunun ninesi, sebep arar sanrısına.
Rüya ile kâbusun atası hiçlik, annesi boşluktur.
Yıldızlar, yörüngenin dışında keyifle savrulur!
*
Gölge ve ışık, resmi çizer tuvali bilmeden.
Işık eler tonlarını, fırçayla karanlıkta.
Venüs kraterde donar, kuma zeval gelmez,
Satürn'ün halkası kopsa, toz kalmaz uzay bağında!
*
Uyurgezer, çizdiğimde bozuk hat ararsa,
Mana bulunur mu, mantık susarsa?
Ben şarap döker, isyan ederim.
Eğer gümüş kaşık, bakır kaseyse!
*
Arzular, dürtülere göre bükülür;
Dürtüsünde tek kalan, heykeltıraştır,
Dürtüsünde çare uman, çekiç ve keski,
Dürtüsünü haykıran, yontudur!
*
Açan çiçek, solmak için,
Susulan şarkı, çınlamak için,
Soylu hayal, var olmak için,
Döngülü keder, bezdirmek için.
*
Fırça, tuval ve boşlukta kurgu.
Ebed, haykırış, sanrılarda övgü.
Kirpiğinden yaş düşse düşe sövgü.
Şah yol çizer, yarında yüküm!