Yarın var mı meçhul Şiiri - Murat Ülkü

Yarın var mı meçhul, bir nefeslik bu rüya,
Bir telefon sesiyle kararır koca dünya.
Malın mülkün ne fayda, makamın elden gider,
Sadece o vakur, o sessiz duruşun yeter.

İki nefes arası vicdanımı satmam ben,
Seveni mertçe sever, kimseden kaçmam ben.
Kırılırsam sessizce, edeple kenara çekilirim,
Karakterimi pazarlık masasına vermem, bilirim.

Hayat kısa bir akşam, gölgesi üstümüzde,
Duruşun mührü kalsın, gülümseyen yüzümüzde.
Fırıldaklık, döneklik; gönül evime uğramaz,
Hakkın yolunda giden, harama el uzatmaz.

Sonrası meçhul olan şu fani alemde,
Ne kalp kırmaya değer ne boğulmaya elemde.
Dürüstlük kılıç gibi parlasın her kelamda,
En büyük servetimdir onurum, şu dar-ı dünyada.

Bir fısıltı yeter de koca bir devir susar,
Ecel kapıya dayanır, her şeyi birden basar.
Sarayların dökülür, mülkünden bıkılır,
Ama o mert duruşun, koca bir dağ sayılır.

Pazarlık masasında satılık değildir ruhum,
Hakikat denizinde saklıdır benim güruhum.
Dost dediysem sarsılmaz, kalleşe yol vermem,
Zalimlerin önünde asla diz çökmem.

Rüzgara göre değil, hakka göre dönerim,
Gerekirse bu yolda mum gibi de sönerim.
İki yüzlü maskeler yakışmaz bu çehreye,
Alnım ak, başım dik; bakarım her yöreye.

Dünya bir masal gibi, bir varmış bir yokmuş,
Kimisi aç gezermiş, kimisi haramla tokmuş.
Mesele doymak değil, insan kalabilmekte,
Zulme karşı durup da doğruyu bilmekte.

Eğilip bükülmeden, dosdoğru bir ok gibi,
İyilik tohumu ek, dünyada karşılık çok gibi.
Kırılan kalpleri onar, dökülen yaşları dindir,
Dünya dediğin zaten bir nefeslik izindir.

Gönül hür kalsın yeter, uykun huzurla dolsun,
Duruşun tüm cihana asil bir örnek olsun.
İmtihandır ömür, üzerinde bin sırat,
Mert yaşayıp gitmektir, en büyük mükafat.