Yasak Şiiri - Murat Ülkü

Durmak yasak oldu, yürümek bir suç,
Düşünmek yürekte, açılan bir uç.
Zıplasan göze batar, kalsan bahtın dinç,
Susmak çare değil, demek de yasak.
​
​Eylemler kısıtlı, fikirler hapis,
Özgürlük üstüne, çökmüş kara sis.
Yolda konuşana, kesilir hapis,
Düş kurup hayale, dalmak da yasak.
​
​Aşılmaz bir duvar, her adım engel,
Hakkı savunmak ki, sanki coşkun sel.
Biz her ne yapsak da, her şey bir engel,
Yasağı konuşmak, her zaman yasak.
​
​Gariplerin sesi, rüzgara karışır,
Gerçeği diyenler, dertle yarışır.
Korku denen zehir, cana yapışır,
Güneş doğsa bile, parlamak yasak.
​
​Duran zan altında, koşan firari,
Zindanlar bekliyor, suçsuz mağduru.
Feryat etsen duyulmaz, görmezler narı,
Yüreği dağlayıp, ağlamak yasak.
​
​Bağırmak ne mümkün, düşünsen duyulur,
Gözündeki yaşlar, nehre koyulur.
Düzenin çarkında, garip soyulur,
Közü elde tutup, saklamak yasak.
​
​Sorsan her yer bahar, güllük gülistan,
Diller mühürlenmiş, yazılmaz destan.
Korku köşe başı, titriyor her yan,
Dalında meyveyi, koklamak yasak.
​
​Bir fikir doğunca, dibinden keser,
Adalet beklerken, sert poyraz eser.
İnsan öz yurdunda, sessiz bir eser,
Eski güzel günü, anmak da yasak.
​
​Düşünürken konuş, konuşurken düşün,
Yolları bağlanmış, baharın kışın.
Nefes almak dahi, imkansız işin,
Hakkı hak bilerek, anlatmak yasak.
​
​Garip Murat der ki; söz kalbe dolar,
Bülbülün sustuğu, bahçeler solar.
Kilitli kapıda, umutlar söner,
Vuslatı sayıklamak, bile yasak.