Söyle ey yar,
Hangi gönle daha ağır gelir bu boşluk?
Hangimize yakışır sessizce unutmak?
Bir ömrü bir heceye sığdırdık da,
Hangimize, ancak ölünce huzurla uyumak?
Ben uykusuzluğa müebbet yedim,
Gözlerimde senin hayalin, her gece nöbet...
Siyahın en koyusunda seni bekledim,
Yüreğimde bitmeyen bir kıyamet.
Sen ise uzak şehirlerin yabancısı,
Kendi masalında bir sürgün, bir mazlum...
Ben hatıraların bitmek bilmez sancısı,
Sen ise unutmaya mahkum...
Zamanın eli değer de yüzüne,
Belki silinir izlerim birer birer.
Ama ruhun her daldığında mazi gözüne,
Bu unutuş, ölümden daha ağır gelir.
Artık ne söz kâr eder bu dilsiz ağrıya,
Ne de yollar çıkar o eski sabaha...
Ben yarım kalmış bir sevdanın ahıyım,
Sen ise hiç yaşanmamış bir rüya.
Hilal Avunyalı ✍️
Kayıt Tarihi : 4.3.2026 20:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!