Yarım Kalan Tebeşirler Şiiri - Şevki Çiftçi

YARIM KALAN TEBEŞİRLER

​Güneş doğmuştu o sabah, çantalar omuzda yük değil,

Gülüşler sığmıyordu sınıfa, dünya dar gelir, gök değil.

Maraş’ın vakur dağları, Antep’in uçsuz bağları,

Bir an durdu zaman, sustu hayatın tüm çağları.

​Kara bir bulut çöktü aniden, kar beyazı önlüklere,

Hain bir sızı saplandı, o tertemiz küçücük yüreklere.

Yarım kaldı defterde en güzel resimler, yarım kaldı heceler,

Gündüze düşman kesildi, ansızın gelen o karanlık geceler.

​Sınıflar sustu şimdi, sıralar yetim ve sessiz,

Bahçede oyunlar yarım, her yan ıssız ve kimsesiz.

Kalemler kırık bugün, mürekkep gözyaşına karıştı,

Melekler o masum çocukları sarmak için birbiriyle yarıştı.

​Unutulmaz o isimler, tahtaya yazılan o son sözler,

Ardından yaşlı gözlerle bakan, o yorgun anne-babalar, nineler dedeler bizler...

Çiçekler solsa da bahçede, kokuları kalır
Annelerin babaların sinesinde.

Her biri birer yıldız şimdi, sonsuzluk abidesinde.

Şevki Çiftçi