Yarım Kalan Suret Şiiri - Asaf Eren Türk ...

Bir kenti tek bir insanın yokluğuyla doldurmak ne garip,

Her sokak başında sana çarpmak, ama seni bulamamak...

Sustuğun yerlerden kanıyor upuzun bir gece,

Ben en çok o sessizliğin ayazında üşüyorum.

İçimde öyle bir kırılma var ki, sesi bile çıkmadı;

Hani bir cam çatlar da boylu boyunca,

Bütün bir manzarayı ikiye böler ya, işte öyle.

Şimdi baktığım her gökyüzü yarım,

Dokunduğum her hatıra keskin bir uçurum.

Sana giden yolları yürürken yorulmamıştım oysa,

Beni asıl tüketen; yolun bittiği yerde senin hiç başlamamış olman.

Meğer bir insanı sevmek,

Kendi ellerinle inşa ettiğin bir gurbette gönüllü mülteci olmakmış.

Şimdi adını söküp atsam, harfler utanacak,

Sözü bıraksam, içimdeki o kör kuyu hiç durmayacak.

Beni bu enkazın ortasında,

Bir yabancının merhametine bırakır gibi kendimle bıraktın ya;

İşte bu sitem, sana değil,

Seni bende bu kadar mukaddes kılan şu yorgun kalbimedir.