Yarım Kalan Haykırış Şiiri - Ezgi Güneysu

Ölümü düşlüyorum yalnızlığın kucağında
aklımda carravigonun karanlık sahnelerinden fısıldayan bir ses
ruhumu dürtüyor bu karlı gecede
dalgalara boyun eğmemi öğütlüyor

Korkuyorum bu uslanmaz düşümden
intiharımın gölgesinin başka ruhlara uzanmasından
sahneme masum ruhları alamam
dikenli tacımı onlara giydiremem
sırf daha az nefret etmek için kendimden

Ne büyük korkaklık ölümü cesaret sanmak
hırçın dalgaların soğuk pençesinden koruyorum ruhumu
masum silüetleri kendimden sakınıyorum
ruhum ölüme sığınırken ben miyim cesaretli soruyorum

Başkalarına umut dikerken
kendi benliğimi söktüm yüklerimden
ve bu aciz dünyaya karşı eksildim
ve şimdi hesap soruyorum tanrılarıma
ben kimim ve neden bana bunu yapıyorsun

Sessiz bir isyan yükseliyor kalbimden
en büyük günahım isyanımdır belki
belki bu dünyaya bir türlü ısınamayan yüreğimdir

Özür dilerim tanrım
haykırdım ve beni Acherona hapsettin
acı nehrinde yıkanırken kaybettim ürkek ses tellerimi
yolun yarısında dilsiz kaldı isyanım