Yarım ip Şiiri - İrem Aslan

Çiçekli bahçede koşarken seninle,
Beni dikenliğe attın ellerinle.
Her yerim yara bere, bir el atsan tutardım,
Tutmadın...

Ben o an sanki uçurumda kaldım.
Unuturum her şeyi de, o tabloyu unutmam,
O sahte yardımını artık kalbe avutmam;

Ardında koca merdiven, bir çukurun içinde,
Bana yarım ip uzattın, "yardım" der gibi biçimde.
Ben senin sevince nasıl yandığını gördüm,
Canın pahasına siper olduğunu gördüm.
Ama sevmediğini de söylemedin ya bana,
Gözündeki o rengi görmeyecek kadar kördüm.

Belki hazır değildim, belki umudum vardı,
Belki de çok sevmiştim, dünya senden ibaretti.
O girdaptan çıkınca, kendimi bulduğumda;
Gördüm ki seninle, benliğim kaybolup gitmişti.

Şimdi bu farkındalık mahvetti hayatımı,
Hatırladıkça kızarım, o enkazın altını.
Ama elbet bir gün, "Sahi o kimdi?" derken;
Başaracağım unutmayı, o geçmişin yasını.