Yaralı Yürek Şiiri - Serpil Koçar

Yaralı Yürek

Kirpiklerinden kayarken yıldızlar,
Ben yüreğine sarılırdım her gece.
Sevgini sonsuz sanıp,
Soğuk geceleri sarardım tenime.

Bir bakışınla bahar olurdu içim
Adını anmak bile yetiyordu nefes almaya.
Ben seni dualarımda saklarken,
Sen çoktan vazgeçmişsin… sessizce.

Hatamı kabul ediyorum.
Duygularıma yenik düştüm.
Olmayacak bir duaya “âmin” dedirttin bana,
İnanmak istemesem de inandırdın.
Güven verdin…
Tam da en zayıf yerimden yakaladın beni.

Meğer ne çok yanılmışım,
Ardına bile bakmadan gittiğinde anladım.
Ardında yaralı bir yürek bıraktın,
Haberin var mı?

Ben susarken bile içimde
Binlerce çığlık koptu.
Bir gün benim kadar canın yandığında,
Ben ne yaptım? deme…
Çünkü o an,
Cevap zaten sen olacaksın.

Gözünden iki damla yaş akarsa,
Şifa olmasın o yüreğine.
Ben yanarken içimde,
Senin kahkahaların yankılandı gecelerde.

Bir gün duyguların olgunlaşırsa eğer
Gerçek sevmenin ne olduğunu anlarsan…
İşte o zaman çok geç olacak.

Ah etmiyorum sana,
Rabbim şahit.
Ama hayat unutturmaz kimseye,
Yaşattığını bir gün hatırlatır.

Belki bir gün bir kızın olur…
Aynı acıyı, titreyen sesiyle anlatır sana.
İşte o an gözlerin dolarsa eğer,
O yaşlar da şifa olmasın sana.

Eğer bir gün dönüp bakarsan geriye,
Sadece susturamadığın bir vicdan olacak yanında.
Unutamadığın yaralı bir yürek kalacak.
Sadece içini kemiren bir vicdan,
Susturamadığın bir “keşke” kalacak.

Eğer gerçekten sevmeyi öğrenirsen,
O zaman anlayacaksın,
Beni yaralayıp gitmenin bedelinin
Ne kadar ağır olduğunu

Beni incittin ya
işte o acı sonsuza kadar seninle.