Yar Gidersen....
Sana ben deliler gibiyken, geceler bile adını fısıldıyordu kulağıma. Her sokak başında bir hatıran bekliyor, her rüzgâr yüzünün gölgesini taşıyordu üzerime. Acıdı yüreğim, yanıyor diyordun ya; işte ben o yangının küllerinde yürüyen bir yolcu oldum. Ne bir çıkış bulabildim karanlığımdan ne de unutmayı öğretecek bir sabah doğdu gözlerime.
Bir gün hayat yetinmektir demiştin. O cümleyi avuçlarımda sakladım uzun zaman. Yetinmeye çalıştım sesinin anısıyla, bir fotoğrafın kenarında kalan gülüşünle, adını içimde sessizce söyleyebilmekle. Fakat sensizlik canıma yetti, yoruldum. İnsan bazen bir yokluğun altında yıllarca kalabiliyormuş da nefes aldığını sanıyormuş.
Senden vazgeçmem mümkün değil ki...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta