Yanmış Adam Şiiri - Sami Özay

Baharın en serin akşamlarından birinde en sıcak hayallerle geldim yine sana
Artık gözlerimi kapatıp zihnimde seni canlandırıp bakışını, gülüşünü düşünmeme gerek yoktu
Bu zahmetler acıya yeni düşmüş, hasret rüzgarlarının hafif esintisiyle yalpalayan, göz yaşlarını gönül deresinin dışına taşıran taze aşıkların işi
Sevda diyarındaki toz pembe hayatın karanlıklar dünyasına açılan kapısından henüz girmemiş
İçindeki acılı bekleyişe yenik düşmemiş, aşk ateşinde pişmemiş, çiçeği burnunda aşıklar
İçinde baharın yeşertisi gibi kıpır kıpır duygularla, lalelerin kızıllığındaki alıcılıkla, papatyaların fallara alet oluşundaki samimiyetle kurulan, firakın kokusundan, acının korkusundan uzak yanmamış aşıklar

Ya o esrarlı bakışların tesiriyle tutsak olup, ayrılığın getirdiği belayla içi dışı serseriliğe dönmüş, sevdasından sefil olan adam
Damarlarındaki kan kadar hasret çekmiş döktüğü kanın renginden akıttığı göz yaşlarının rengine dönen
Soluduğu havayla ayrılığı içine çekip, kalbiyle organlarına ayrılığın yakıcı acısını pompalayan adam
Her santiminde en ince ayrıntısına kadar yok oluşun külleriyle savrulmuş, esen sevda yeliyle küllerinden yeniden doğmuş, her doğuşunda yeniden yanmış adam
Sevdasına şahit olan yerleri defalarca ziyaret edip, her defasında sen varmışsın gibi heyecanlanıp dizlerinden gözlerine kadar tutulmuş, hatıraların ağırlığı altında ezilmiş adam
Sevdiği oturdu diye hürmet ettiği küflü banka, aşkının ilk şahidi olan tozlu kirli otobüs durağına, yıllarca kutularda sakladığı içtiğin sigara izmaritlerine saygı sevgi bağlılık duyan adam
Sarıldığında kokunun sindiği montu saklayıp kokunu hala içinde gizleyen, baktığın yerdeki gözlerini gözlerine hapsedip sevda müebbedine mahkûm olan adam

Vesairelerle dahada uzun anlatmaya lüzum var mı yaşananlarla yanmış adamı
Şimdi sen söyle hayalleri kolay olur mu gözleri kapanır da gönlü sensiz hayallere nasıl dayanır yanmış adamın
Yaşananlarla yandım ben hayallerim göz yaşlarımla ıslandı