Kimsen kalmayınca ocakta,
kalırsın boynu bükük bir odada yalıncakta
Rüzgar sıvazlar sırtını, ağaçlar örter yapraklarını üstün açıldıkça
Kimse sormaz meyus hatrını
Bir eyvallahı yok ki nafile bir beşer
Ötekiler hep ehven-i şer
Boğazına düğümlenir bunca dert ile keder
İnsandır deriz kendimizi avuturuz
Biz insanız nasıl olsa hep içimizi,
içimizi kuruturuz..
Yigit Nazım
Kayıt Tarihi : 2.12.2018 15:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!