Yanılsama Şiiri - Seyrani Göl

sabah oldu sanki
ya da ben öyle sandım
karanlığın içinden sızan o soluk ışık
ilk kez bana değdi gibi

gözlerimi kapamadım bu defa
kaçmasın diye
ince bir umut geçiyordu içimden
sessiz, ürkek ve kırılgan

dedim ki:
belki de her şey bitmemiştir
belki bu uğultu
adı konmamış bir başlangıcın
ilk eşiğidir hâlâ

kendime seslendim tekrar
daha yumuşak, daha insanca
ve ilk kez
yabancı gelmedi kendi sesim bana

sanki içimde biri
beni bekliyormuş gibi
bir şey kıpırdadı içimde
ya da ben öyle hissettim

sanki kırık yerlerim
usul usul birbirine yaklaşıyordu
kırıkların arasından
ince bir sıcaklık geçiyordu

hatta bir anlığına
acının bile yorgun düştüğünü sandım
susmayı öğrendiğini
beni bırakacağını

ama…
ışık dediğim
duvarın çatlağından sızan bir yanılgıymış
ve ben
onu gökyüzü sanmışım meğer

ellerim dolu sandığım an
aslında daha derine batıyormuşum
tuttuğum ne varsa
kum gibi akıyormuş avuçlarımdan

meğer umut dediğim şey
iyileşmek değilmiş
sadece
gecikmiş bir kabullenişmiş
adını yanlış koyduğum bir eksilmeymiş

ve şimdi anlıyorum
insan bazen toparlanmaz
sadece
daha derine batar
sessizce, kimse duymadan
parça parça çözülür içinden

ve bir gün
kendine dokunduğunda
artık eski yerini bulamaz hiçbir şey
fark etmeden.
S.GÖL