Yanılgı Şiiri - Cuma Sertkaya

Doğunca insanoğlu yersiz bir yakınma tutturur,
Belki de neden geldiğini hayata unutturur.
Zaman geçer nedensizce, izler silinir bir bir,
Kendi içinde kaybolur, bir ömrü tüketir.

Çıplak doğar insan yavrusu, yoksundur,
Ne bir adı vardır ne de bir yolu.
Zamanla öğrenir her bir acıyı,
İçinde biriktirir sessiz korkuyu.

Adımlar atar bilinmezliğe doğru,
Unutur zamanla içindeki umudu.
Esef çöker en karanlık anlarda,
Kalır hayaller geçmiş yarınlara.

Tükenmek, bitmek...
Bu hayatın ona iyi gelmediğini bilmek,
Çok zaman aldı ama anladı,
Geç kalınmış bir vedayı karşıladı.

Ne geçmişin hasreti ne de yarının umudu,
Ne de en ufak bir endişe.
Bir gölge gibi süzüldü hayattan,
Ne bir iz bıraktı ne de anılar...
İbaret her şey yanılgıdan.