Yanık Ruhun Dilinden..

Âh…Ahhh...
Ruhumda kanadı kırık kuşlar var,
esrarlı, suskun, ürkek.
Nefesim dar, sesim yorgun,
kafesim kendim kadar ağır.
Gözlerim bir âh çekse
siyah bir kefen iner ruhuma.
Süreyya eğilip öpse karanlığımı,
belki biraz aydınlanır içim.
Söylesene;
kanadı kırık kuşlar
kırabilir mi ruhun parmaklıklarını?
Küf tutmuş bir bekleyişe
yuva olur mu umut?
Ciğersiz bir kalple
Âli bir duruş taşınır mı Kûfe’ye?
Şu susuz yangın
alır mı Hüseyin’in öfkesini içimden?
Âh…
Ruhumun susuz kuşları!
Kerbelâ gibi yanıyorum,
ateş içiyorum su niyetine.
Görseydi bu yangını uykusuzluk,
belâya düşerdi sessizlik.
Zaman da kırık benim gibi;
uçup giden, vurup geçen, akıp kaçan.
Takvimler kanat çırpıyor,
ben kalabalığın ortasında
yalnız kalıyorum.
Tufan sarıyor içimi,
hayalin kanadı kırılıyor.
Ruhumda bir fırtına kopuyor;
Nuh’un haberi yok bu sudan.
Karalar yanıyor,
hun gibi parçalanıyorum.
Âh…
Gözleri ahım olan,
ruhuma ettiğin yuhun
haberini aldın mı hiç?
Ve yine
kanadı kırık hayal kuşlarım var.
İçimdeki ateşi içiyorlar,
yaralı bir tufan gibi.
Görseydi bu yangını bülbül,
güle feryat etmezdi artık.

@dressiz mektuplar ✍️✍️@dsız.
💦 yağmur gözlüm 💦 hasRet 💦