Yalnızmış Şiiri - Önder Özkaran

Bir tozlu tabakası vardı,
Yarım kalmış!
İçinde, buruk mazi
Çoktan alev almış.

Kahvenin, en ücra yerine
Gelip otururdu
Sanırsın, dünyanın dibine
Çakılıp kalmış.

Bir yırtık ceket,
Yarım düğme,
Dudağında sükûnet
Şaha kalkmış.

Sakal, yüzüne maske
Örmüş, yıllar yılı
Bir baş, kasket içinde
Her yeri beyaz sarmış.

Hazindir ki... Her çekişte,
İnler, sigarada duman!
Titrer; bakış gözünde
Bir yere, takılıp kalmış

Yıkılıverdi oracıkta!
Kalabalığa, boylu boyunca
Gözleri duvara varınca
Yüzünü bir tebessüm almış!