Yalnızlık ölüm gibi Şiiri - Hilal Avunya ...

Bak yine şehir sustu..
Sessizliğin gecesinde
Bir tek ezan sesleri geliyor.
Bir de ben kaldım.
Sanki nöbet tutuyor.
Sensiz geçen gecelere
Yalnızlık ölüm gibi sardı.
Her tarafımı,
Yokluğun..
Gölgelere sığınmak gibiydi.
Sevmek kaybetmekmiydi,
Yoksa.. mülteci kalbe
Esir düşmekmiydi; ki
Geç saatlerin
Çaresiz yapayalnız geceler insana.
Karşılıksız sevmeyi öğretir..
Ve yalnızlığını geceyle paylaşırsin
Sessiz durgun bir noktaya dalarsın
Sonra başın alıp
Gitmek istersin ,
Özlem bitsin,
Hasret bitsin diye.
Olduğun yerde düşüncelerin hapis hanesinde bir tutuklu gibi kalırsın.
Sessizce bu soğuk  şehirde
Gecelerin ayazında bile olsa
Bir umut diye beklersin çaresizce;
Umutlarımı avuçlarıma aldım.
Bir bir yargılamaya başladım şimdi.
Beklentilerimi idam etmeye başladım...
Hiç yokmuş gibi...
Hilâlavunyalı ✍🏻