Yalnızlık Kapıları Şiiri - Mevlüt Bektaş

Kimse, kimsesizliğin kapısındayken.
Gitmeler, neden şimdiye kaldı.
Ertesi günler, vardı.
Ya da kalmalara ne oldu.

Anlat şimdi, gönlünün naifliğinde.
Nasıl yaşanır, bundan sonra zaman.
İncinir deniz, meddücezirlerine dokunsam.
Mercan, Zümrüdüanka ya da taş olsam.
Fark etmiyor yokluğunda.
Bu öyle böyle bir gidiş de değil, hayra yorsam.

Şimdi çok uzak iki memleket gibiyiz.
Yaşanmamış ömürlerde.
Ben sana yabancı, sen beni hiç tanımadın.

Gökyüzü uzak, yeryüzü cehennemdi.
Sensizlik mahpuslarında ödenirken bedeli.
Ölüm içinde, ölümü tattı hayat.
Yıkılınca aşk viranede…