Yalnızlığın Öğrettiği Şiiri - Mustafa Alp

en zor zamanlarında
insan birden öğrenir kendini.

kalabalıkların ortasında değil,
alkışların içinde hiç değil.

en çok da
sessiz bir gecede,
odanın duvarları biraz daha yakınken
ve dünya biraz daha uzak görünürken.

işte o zaman anlarsın.

bir zamanlar yanında sandığın
birçok sesin
aslında rüzgar olduğunu.

bir bakarsın
isimler yavaş yavaş silinir zihninden,
sözler dağılır,
verilmiş sözlerin çoğu
gökyüzünde unutulmuş bulutlar gibi.

ve sen
kendi kalbinle kalırsın.

ilk başta korkarsın bundan.

çünkü insan
en çok kendi sessizliğinden çekinir.
bir aynaya bakar gibi
içine bakmak zordur.

ama sonra
garip bir şey olur.

karanlık sandığın yerde
yavaş yavaş bir güç büyür.

sessiz,
inatçı,
derinden gelen bir güç.

kimseye anlatmadan yürümeyi öğrenirsin.
kimseye sormadan doğrulmayı.

çünkü insan
en çok düştüğü yerde büyür.

ve bir gün
o en dip dediğin yerden kalktığında
şunu fark edersin.

artık kimseye ihtiyacın yoktur
yürümek için.

insan
en yalnız anında öğrenir bunu.
kendi kalbinin
kendi omzu olduğunu.

ve işte o gün
dünya biraz daha sessiz,
ama sen
biraz daha güçlü olursun.