Yalnızlar.
Güneş doğar dağlara yaslanır
kış biter gurbet rengi paslanır
aynı ufukta hâlâ yâri gözlerim
dilimde isminle bir su çağlanır
Tren gider vagonunda bir sızı
pencere kenarı susar yalnızın ağzı
kalabalık meydanlarda kaynar yüzler
seven kalbe vurur yalnızlığın ayazı
gün döner sarı yapraklar savrulur
bağlar gazel olur yollar bükülür
ömür böyle sessizce tükenirken
sensizlik güne değil ömre bölünür
rayların üstünde bir ah yürür
geceleri içim eğrilir bükülür
ne yana dönsem adın düşer gönüme
bu tren yalnızlara değil bana sürülür
Kayıt Tarihi : 31.08.2026 11:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!