Yalnız Sen Şiiri - Seyrani Göl

Kalbin de bir gün durabileceğini öğrendim.
Bu yüzden adını kalbime yazmadım.
Ben seni,
zamanın kendine bile uğramadığı
çatlak bir sessizliğin içine bıraktım.

Senden sonra
içimde birçok şey adını değiştirdi.
Artık bir sandalye, üzerine oturulan bir eşya değil; dönmeyecek birini sessizce bekleyen sabır oldu.
Bir pencere, göğe açılan boşluk değil; kaçamayan ışığın içimde kalan kırığı oldu.

Bana "yaşıyorsun" diyorlar.
Oysa ben,
kendi gölgemi sırtında taşıyan
eski bir duvar saatinin
durmayı unutmuş yelkovanıyım.

Seni sevmek,
aynaya değil,
aynanın unuttuğu yüze inanmaktı.
Bu yüzden her sabah
başka biri uyanıyor gözlerimde,
ama hiçbirinin içinde ben kalmıyorum.

Eğer aşkın bir ağırlığı varsa,
evren onu benim sessizliğimle ölçsün.
Çünkü ben,
adını söylemeden de
çöken bir binanın tozunu soluyabiliyorum.

Bir gün bütün şehirler
haritalardan silinse bile,
ben sana giden yolu kaybetmem.
Çünkü o yol, dışarıda değil;
seni düşünmeye başladığım yerde başlıyor.
S.GÖL