Yalnız Şiiri - Müyesser Doğan

Başı öne eğildi güneşin,
Bak gölgeler de uzadı,
Bilirsin akşam oluyor
Belli ki vedaların vaktidir can,

İki yoldaş gibi helalleşelim.
Sen ihtiyar çocukluğunu al götür,
Ben çocukluğumun ıslıklarını alırım yanıma.
Uçsuz bucaksız,
Gönlünün alamayacağı kadar uzak,
Bir tanrıya inanmak kadar yakın ...
Zamansızlığın ortasın da geçiyor zaman,
kilometrelerce yol yürüsek
Dün'e varabilir mi akrep ve yelkovan.
Öyle ,kimine göre çok, kimine göre az yükümüz
Korkulsrımızı taşımaz mı,
mevsimlerdir eğri omuzlarında.
Yaşarız oysa yaşarız.
Dar bir mezarı da bizim diye taşırız,
Bizim mezarımız,
kalbimizin bilmem kaç fersah dibin de
Hani dağları toparlasak bir , kefeye koysak,
Hani tartsak bir terazi de ümitsizliği...
Ağırına gider mi?.
Ağır mı ?

..