Yalın 1 - Özgürlük Şiiri - Tunç Ziya Agur

Boğaz’da başına buyruk bir rüzgâr esiyor,
Üç boyutlu uzayda, altı serbestlik yeteneğiyle bir martı süzülüyor tepemizde;
Holonomik bağlarla tutunmuşuz hayata, iskelede çürük bir taka,
Denklemler son derece dürüst ve net, "3N-1K" diye soruyor kulağıma.

Ne kadar sokulsak birbirimize, o kadar eksiliyor bağımsız koordinatlarımız.
Üşüşüyoruz titreşimleri donmuş moleküller gibi,
Birlikteliğin ağırlığıyla bölüşüyoruz enerjiyi eşbölüşüm teoreminde;
Ben sessizce feda ediyorum o bir birimlik özgürlüğümü,
Beşiktaş'ta ıslak asfalt, neonlar kan revan.

Kalabalıkların içinde giderek daralan bir t-dağılımıyız ikimiz.
Sen ortalamayı buluyorsun alçakgönüllülükle, ben sınırları çiziyorum;
Haftanın altı günü yemekhanede tatlı seçen o çalışkan işçi gibi,
Pazartesi yedi ihtimalden biriyken, pazara hiçbir seçeneğimiz kalmadı.
Her bildiğimiz parametre, bizden bir parça bağımsızlık kopardı.

Kabataş’tan bir tramvay kalkıyor, dümenindeki katiyen bir Spinoza değil;
Biz o raylardan fırlamış, nedensellik zincirini kıran insanlarız.
Sanki Kant haklıydı; otonomi aklın kendi kendine koyduğu yasadaydı,
Kategorik bir şemsiye açıyoruz yağmurda, ahlakımız fenomenden ırak,
Sıkı toplumların stresi, gevşek sokakların anomisi yoruyor bizi.

Şimdi bir Stewart platformu gibi altı bacaktan bağlıyım sana;
Prizmatik mafsallarım disiplinle kilitli, küresel eklemlerim pas tutmuş.
Ama derin bir farkındalıkla anlıyorum ki şu karizması çizilmiş idealler dünyasında,
Kısıtlamalar olmadan hiçbir davranış sergileyemez düşünce.

Özgürlük dedikleri rastgele bir savrulma değil bu şehirde;
Tam da bu bin yıllık dağların, bu dar görüşlü perspektiflerin içinde,
Kararlılıkla yeni bir yörünge çizebilme sanatıdır belki de
Yarım yamalak cevapların üstünü örtüp, iyimser bir vefayla,
O ağır bronz kapılardan, kendi irademizin rehberliğinde geçercesine.