Yalın 1 - Disiplin Şiiri - Tunç Ziya Agur

Evren çürümeye meylederken usulca,
Karanlık bir atalet, entropi pusuda.
Fakat kararlılıkla durduğunda insan,
Yeşerir kaosun ortasında yeni bir mizan.

Disiplin, kör bir itaat değil, ontolojik bir direniştir,
İradeyle, bilinçli çabayla çürümeyi dize getiriştir.
Enerji akar, zihin direnir zihinsel entropinin kucağına,
Birliktelikle örülür yaşam, negentropinin sağlam ağına.

Tıpkı doğanın sessiz ve muazzam öz-örgütlenmesi gibi,
Hiyerarşisiz, merkezsiz, omuz omuza ilerler.
Beden terler, ateş düşer, içsel disiplin korur homeostaziyi,
Çalışkanlık ve farkındalık dağıtır zihindeki tembelliği.

Ruminasyon ruhu yorar, yıkıma götüren bir sarmaldır,
Zihnin gürültüsünü susturan "akış", aydınlık bir masaldır.
Dağılımlı yapılar sıçrar en büyük krizlerden zafere,
Fedakarlıkla ve rehberlikle taşınır düzen yeni bir evreye.

Özgürlük ve bağımsızlık, en yüce düzendir aslında,
Kaosun ve durağanlığın bittiği o kritik sınırda.
Bir Cumhuriyet gibi yükselir, vefayla ve inançla kurulan,
Disiplin evrensel bir kazançtır, ebediyete varan.