Dilimin susup gözlerimin konuştuğu anlardayım.
Ama gözlerimi gören yok,
Tıpkı aşk ile yanan kalbimi gören olmadığı gibi.
Şimdi ucu yanık bir geçmişin külleri arasında çocuk masumiyetimi arıyorum.
Agır geliyor dişlerime çarp çarpa parçalanan dilimden dökülmeyen sözcükler.
Kılıç yarası bir aşk ve kefensiz bir ölü,
İşte hayatımın iz düşümü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta