Yakup Kiraz Şiirleri - Şair Yakup Kiraz

Asgari ücretle yaşamaya çalışan adamla
Saraylarda ,yatlarda yaşamaya alışan adamın
Suyu aynı olur, tuzu aynı olur
Aşı aynı olmaz kardeşim

Alın teri döküp emeğiyle geçinen adamla

Güçlüyken bin sırtına
Zayıfken vur kıçına
Tekme izini gördüm
Şahit oldum kaçına

İyiyken gül dökülür

Ben gideyim resmim kalsın ardımda
Özle beni ,al da sakla koynunda
Her gidişin bir dönüşü olmuyor
Dönmek de var, ölmek de var sonunda

Öyle ustaca vuruyor ki azrail kılıcını
Ne mutluluktan bir iz kalıyor geriye
Ne de acıdan…
Gülen de bir toprağın altında
Ölen de bir acından…

Çektim şarabı da
Bastım narayı
“Hey, senin derdin ne?”
Diyen olmadı.

Gözüm karardı da

Hiç bir kuş;
karnı doyuyor diye
Kafeste kalmaya razı olmaz.
Onun için özgürlük, en güzel yoldur.

İnsan,

Emekliydi
Zar zor geçiniyordu
Her pazar dönüşü
Elindeki torbaların
Yarısı boştu
Son alışverişinde

Yapacak hiçbir şeyimiz yoktu
Gidecek hiçbir yer
Ve sığınacak hiçbir kimse..
Allah’ımızdan başka

Tutunacak hiçbir dalımız yoktu

Çiktum armut dalina topladum armutlari
Bir opücük vermedun da yiktun ortaluklari
O babanun kızlari da
Ne insanluktan bilur Ne de sevdaluklari

Ayağuma giymedum çıkardum çaruklari

Çizmek gelseydi kaderi elimden
Seni uzakta çizerdim kendimden
Ne görür ne de ismini duyardım
Böyle pişman olmazdım sevdiğimden