"Kadın"
Kaybolan yıllar
Dışı beni yakar, içi seni
Sen önce bi kendine gel
Sonra bana gelirsin...
kaybolmus sehir
ayak izlerim kaldirimlardan silinmis
ugradigim mekanlar yerinde yok
ezan sesleri, klaksonlar yankilanmiyor
tehna sokaklarin kedileri dolasmiyor.
kaybolmus gencligimin sıkıntıları icimde!
Sana dokunabilme, sonra da öpebilme düşüncesi ile ruhuma hazzın doluyor
Bilmezsin ki yar, bir yar kenarında seni düşünüp beklediğimi
Uçuyor bak kelebekler birgün de olsa yaşayabilme sevinciyle
Konuyorlar kalbimin ucuna ve derin bir acı duyuyorum yokluğunda.
Soluyorum yokluğunda odama sinmis nefesini
Resimlerini öpüp, okşuyorum doya doya
Sanki bütün özlemler bugünüme birikmiş
Hasretinden kıvranıyorum yana yana.
Seni buldum, hapsettim kalbime
Sıkıntıların soluğunda alıp verdiğim nefes
Bilmem ki nasıl duyacak bu aşkımı herkes
Aldığın gönlüm hala kalbinde gamsız
Beni benden edip gittiğin zor geliyor.
eğer, ne istediğini biliyorsan bana gel
sana verebileceğim sergimde durur
yok olan ne varsa vardır,verebileceğim herşeyim
getirdiğin 'kanaat'le sana her zaman açık ellerim
sıcacık 'sevgi'm daima hazır bulunur kalbimde
kapısı açık daima senin için ve herkes için,
Dolaşırken sanki kanımda alkol, sana sarhoş oluyorum
Bakınca gözlerim gözbebeklerine, kaybediyorum kendimi
Sanki narkozdan yeni çıkmış bedenim, yapamıyorum
Aşkın paslı bir bıçak gibi saplandı gönlüme
Gelip sarsan da çare olmuyor sevgilim yarama
Unutulmaya terkedilmiş bir yanım korkuda
Varlığındı beni yaşatan
Yokluğun şimdi yanımda, anla..
Gözlerim aktı, görmedin ki
Ruhum çekti acısını aşkının
Sanma ki bu gönül sever birini
...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!