Yakup Elman Şiirleri - Şair Yakup Elman

Daha güzel olabilirdik seninle,
Daha güzel sevebilirdik birbirimizi.
Bak şimdi yabancıyız gökyüzüne,
Yüzünü bile unutur oldum, gelmiyorsun gözüme.

Ah benim Nur'um, cananım,

Hayatım hep kırgınlıklarla geçti benim. Hep en mutlu günümde kırdılar, hep en güvendiklerim kırdılar. Asla vazgeçemem dediğim her şeyden vazgeçmek zorunda kaldım, ben istermiydim anne bu hayatı? Bir kalpsizin yeminlerinde kayboldum, ben istermiydim bu hayatı yaşamak. Gidip gelmezlerin, sözlerini unutup sevmeyi bilmezlerin kölesi olmak ben istermiydim. Daha çocukken ismim kaderime yazılmış, özlemler içinde hayatım kararmış.
Yalancı bir yerde kızın kaybolmuş babam, gel de kurtar beni buradan, sen kızına kıyamazsın ki. İçim içim eriyorum, kim dost kim düşman bilmiyorum. Bir soysuzun yüzünden kimseye güvenemiyorum. İlaçlara dost oldum hepsi kanımda ama seni çok özledim babam sen yoksun yanımda.
Özlemler içinde geçti hayatım, gençliğimi özledim, dizinin dibinde oturmayı özledim, o gerçekten güldüğüm zamanı özledim. Hep eskiler özlenir derlerdi büyüklerimiz, bunu büyüyünce daha iyi anladım. Özledim işte, o sıcacık aile ortamını, hep birlikte yenilen yemekleri ve o masum Özlem'i özledim. Özledim işte çok özledim...

Sana tek duam Allah yaşattığını yaşatmadan almasın,
Ben sabahlara kadar sevdim, bir daha yaşatmasın.
Sevmeye tövbe ettim ve kapıyı kitledim,
Rabbim öyle sevsin ki seni, en mutlu gününde yanına alsın.

Çok doluyum bugün, mesajını aldım,

Seni sevmek en büyük hataymış,
Kapında köpek gibi beklerken anladım.
Seni sevmek ne büyük yanlışmış,
Beklemeden başkasının koynuna girdiğinde anladım.

Vefası eksik, cefası mahveden sevdiğim,

Sen yine saymaya devam et olduğun yerde,
Ben bekler oldum hep o mahvolduğun yerde.
Söylesene sen ne buldun o gelmediğin yerde,
Ben kendimi buldum senin sevmediğin kalplerde.

Yeni bir hayat çizdim, çok değiştim

Yaşamak ne güzel şey de mi anne? Ben hiç yaşayamadım da ondan soruyorum. Öyle garip bir dünyadayız ki kimse ne yaşadığını ne yaptığını ve bu gidişat nereye bilmiyorum. Ölüm var ölüm, dün elini tuttuğunun bugün toprağına sarılırsın. Dün güldüğünün bugün haberiyle ölecekhale gelirsin.
Yaşamak ne güzel şey be annem. Gerçekten yaşamayı özledik, sıcak aile ortamlarını bilgisayar başı yalnız yemekleri aldı. Eski lezzetli çikolataların yerini katkı dolu tatlandırıcılar aldı, eski samimi komşulukların yerini kıskançlık ve haset aldı. Leylalar'ın, Mecnunlar'ın yerini saçma sapan ilişkiler aldı. Hep eskiler ve keşkeler diyerek bu günleri de karartıyoruz.
Yaşamak ne güzel şey anne, nasıl özledim bir bilsen. Yirmilerden sonra sarmadı hiçbir şey ne ben eski neşemi geri getirebildim ne de yaptığım o hataları silebildim. Hayat gerçekten yaşamaya değer de biz mi çok yorulduk bilmiyorum.
Rabbim sana geldim, sen beni bu çıkmazlardan çıkarırsın. Sana geldim sen bize doğruyu buldurursun.

İnsanlara güvenmeyi bıraktım,
zamanında çok çabaladığım her şeyden vazgeçtim.
Hep iyi niyetimi kullandılar, hep dost dediklerimden darbe aldım. Artık herkese eyvallah, gelene de gidene de. Sevene de sevmeyene de, halimi sorana da sormayana da...
Önceleri kafama takıp kendi kendimi yiyip bitirmelerim yok artık, gülmeyi öğrendim her şeye. Beni bu hale getirdiğiniz için kendinizi tebrik edin, beni yalnızlıklar içinde bırakıp güçlü bir insan yaptığınız için mutlu olun.
Çok yoruldum aslında ama beni yoran şey, hayat değil insanların iki yüzlü olması.
Önceleri hayatım hep virgülerle ve üç noktalarla devam ederdi oysa sonra bir şey oldu bana yoruldum, kırıldım ve duruldum devam eden cümlelerim SON bir NOKTAYLA son buldu.