Yakıver Gitsin... Şiiri - Mecit Aktürk

Bakma öyle garip, biçâre, üzgün
Kalbinde kasveti yıkıver gitsin.
Geceler güneşe gebedir her gün
Umut deryâsina akıver gitsin.

Beli kırılırken, sıksan, her taşın
Ne zaman rastlasam dumanlı başın...
Bırak kanatlansın göklere kuşun
Ye’sin çırasını yakıver gitsin.

Bedel beklese de yapılan hata
Liman belli iken değişmez rota
Talihine inat, tutunn hayata;
Tebessüm ederek bakıver gitsin.

Yüzün gülmese de kaderden yana
Anlam yüklemeli geçen her âna
Gönül otağımda taht kurdum sana
Buyur, gel, tacını, takıver gitsin.

Gözyaşı dolsa da gamlı sürâhi
Her acı zamanla geçer vallahi
Deme ki biter mi; çöllere dahi
Lâle, gül, menekşe ekiver gitsin.

Zehir zerk etse de bal kâsesine
Aldanan çok, bahtın, bir busesine...
Aldırma şeytanın vesvesesine
İçinden "Lâ havle" çekiver gitsin.

Sanma bir sen dertli, herkes bahtiyar
Gülmeyi bilenler olmaz ihtiyar
Deme ki tek çare ölüm, intihar
Urganı cebine sokuver gitsin.

Çekilmez olsa da arada hayat
Kahır virüsünü sökk içinden, at
Buyur dendiğinde edilmez inat
Gönül sofrasına çöküver gitsin.