Yakıl Ama Yıkılma Şiiri - Şair Bilal Yavuz

Bu surlar, delikanlı yiğitlerdir
Sırtları sırtımızla dost kardeş
Dayarsın kendini müthiş güvenle
Arkandan vurmaz asla bilirsin
Duruşu omurga, vuruşu şekildir

Dağları yorgun dağlardır, asi
Suları hala gencecik ve körpe
İsyanı bile şereftir bu şehrin
Öfkesi dahi onurlu, ağırbaşlıdır
Edebin heybetli bir başkentidir

Adı diyardır, soyadı ise bekir
Sevdası da imanlı kavgası da
Bağrı arslan yatağı kadim nehir
Coşsun taşsın aziz Diyarbekir
Vurulsun aşkınlar, kırılsın zincir

Kefrun vadisinde can yüreğin
Hırçın bir telaşı büyütür durur
Kaya gibi dağlar der imrenirsin
Oysa hep kederden delikdeşik
Işığı gel bir de yananlara sor

Doğal surlar gibi kayalarıyla
İnsanı aşka çağırır Yâr Kalesi
Aşka, imana ve sabır gülüne
O gül ki bahçeler doğurmuş
O gül ki yiğitler yoğurmuş hey

Adı diyardır, soyadı ise bekir
Bir gül gibi açmıştır cihanda
Soldurma gülünü vefalı çocuk
Hayınlara yem etme yiğidim
Yakıl ama yıkılma Diyarbekir

Bilâl Yavuz