Yağmur indirildiğinde Şiiri - Ahmet Hani

Pencerenin gözlerinde
bir nehir vardı,
bir bahçe vardı,
ve mavi gökyüzü
sakin
nefes alıyordu.

Odanın duvarları
küçük kuşların şarkısıyla
dans ediyordu,
ve zaman,
şefkatli bir anne gibi,
çocuğunun saçlarını
yavaşça
tarıyordu.

Ellerini uzattığında,
bulutların dallarından
yağmur salkımları
avuçlarına
dökülürdü.

Bugün
pencereler
sayfalara açılıyor;
hiçbir dal
dokunulmuyor,
çiçeklerin
kokusu yok,
kuşlar
elektrik tellerinde
titremiyor.

Gözler
nehir yerine
piksel görüyor;
oda
şarkı yerine
bildirimlerle
dolup taşıyor.

Yağmur
artık yağmıyor,
indiriliyor;
ve eller
yağmuru kucaklamak yerine
yalnızca
kaydırıyor.