Yağdıkça Yağmur Şiiri - Oya Erzurumlu

Yağdıkça yağmur sessiz sokaklara
Toprakla polen kokuları harmanlanıyordu
Adı sır kalmış gece korkularını yıkıyordu sanki
Bir kadın yürüyordu şemsiyesinin altında
Topuk sesleri yankılanıyordu usulca
ayak sesleri karışıyordu yağmurun sesine
Bir de yorgun parfüm kokusu yayılıyordu
Oysa ne hoş bir yürüyüştü yağmur altında sırılsıklam olmak
Çabuk soğuyan elleri dokundukça yüreğine
Yüreği buz tutuyordu sanki
Yağdıkça yağmur sessiz sokaklara
Karanlık camların arkasında kalan
Issız insanların yüreğine serpiliyordu
Soğuk vurmuş elleri ısıtmaz mıydı sıcacık bir nefes baktım yoklardı
Yıllara meydan okumuş beyazlar
Korkunç bir nida ile avaz avaz bağırıyordu geceye
Ne sevda kalmıştı dillerinde
Ne merhamet yüreklerinde
Gönül suspus isyanda sıkışmış gibiydi
Bir adam yürüyordu elleri ceplerinde
İki büklüm sırtı belli ki heybesi yarım kalmış hevesleriyle dolu
Yağmur altında sırılsıklam başka bir beden şemsiyesiz korumasız umutsuz
Belki de bir vedadan yeni çıkmış daha
Ağlaması yağmura karışmış
Yol almaktan yorulup yolda kalmış gibi
Yağmur diyorum hani mis gibi toprak kokusuyla gelir de
İnsan yüreğine acı gibi düşer her damlası
Acıyı zamana bıraktırmaz içine içine işler acımasızca
Halbuki ne çok severdi her ikisi de çocukken
Yağmur yağdı mı sokaklardaki her su birikintisine atlayarak çıkarırlardı keyfini
Çocukken güzeldi demek ki her sokak her yağmur
Bu kadar ıssız ve karanlık değildi kimsenin yüreği...
Biz yine bir yağmur seansında kaybettik bizi...
Issız sokakların yalnız insanları olduk büyüdükçe...
Büyüdükçe kayboldu içimiz içimizde...
Yağmur yine yağacak ve yine toprak kokacak sokaklar
İçinde ne topuk sesi yankılanacak
Ne de elleri ceplerinde yorgun adamlar olacak
Yağmur yine yağacak yağacak da içinde insan olmayacak...
Gece kendi ihtişamında sırlara karışacak
Ve korkarım ki insan hiç var olmayacak....
~oya erzurumlu/MAVİ KALEM~