Yağar ki Şiiri - Yücel Özkü

YAĞAR Kİ
Gökyüzü kan kırmızısı bağırır
yediden yetmişe,
bir feryat düşer kentin omzuna.

Bir yandan kar yağar,
Artos’tan savrulur göle doğru,
rüzgâr adını taşır
buz kesmiş sulara.

Kirpiklerim dondu bak,
sözlerim de…
Üşüyorum,
zemheri uzadıkça uzuyor
içimdeki gece.

Seni bahar diye düşlüyorum,
karın ortasında açan tek ihtimal gibi.
Seni Van gibi,
hem hüzün, hem direnç,
hem suskun bir sevda.

Nelere kadirsin bilmem ki,
düşlemenin sınırı yok sende.
Ben üşüdükçe
sen çoğalıyorsun içimde,
bir memleket gibi,
bir ömür gibi.

Yücel ÖZKÜ
17 Ocak 2026/07:35