Kapıları sen kapadın,
Ama ben tıklamaya istemsizce devam edeceğim.
Gönlüm rahat bırakmıyor çığlığı;
Baş ağrısı yapar bende,
Kulaklarımı oyar kömürü bozuk matkap gibi...
Sokak zaten çıkmaz,
Her şey bana yabancı bakıyor:
Homurdanan evler...
Pencerenin buğulu gözleri...
Kümesteki horozlar, tavuklar bile bağrışır sokağın bekçileri gibi;
“Hırsız var!” dercesine...
Nefesin hep ensemde.
Elimdeki yarım sigara bile çekinir oldu,
Sokağa benimle girmeye utancından.
Umudun beli kırık;
Küçük bir ışık görse göz kırpan,
Dalacak içeri davetsizce.
VEYSEL AKAR
21 Mayıs 2026
Kayıt Tarihi : 23.05.2026 13:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!