Düşman çökmüş yurda, karanlık gece,
Bozkırın bağrında kor olmuş acı.
Bir ses yükselmişti Tanrı Dağı’nca,
Demirden irade: Mehmet’in gücü.
Edirne ovası, Kars’ın yaylası,
Bir olmuştu artık hilalin eriyle.
Alevi’si, Sünni’si aynı ülküyle,
Atıldı cepheye, bozkurttur soyu.
“Ya devlet başa ya kuzgun leşe!”
Diye şahlanmıştı Türk’ün ateşi.
Toprağa düşerken bile son nefer,
Süngüsü göğsünde taşırdı hıncı.
Çanakkale der ki: “Türk ölmez henüz!”
Kan ile yazılmış bir sonsuz gündüz.
Bayrağın gölgesi vururken göğe,
Titredi düşmanın çelikten yüzü.
Gazi’nin ordusu, Turan erleri,
Dağları inletir savaş türküleri.
Şehitler yürürken gök kubbe sessiz,
Tanrı’ya yükselir al kanlı izler.
Ey aslan Mehmet’im, ey yiğit asker,
Adınla dirilir susmuş destanlar.
Bir millet uğruna can verenlerin
Ruhu gök vatanda sonsuza kadar yaşacak.
Muhsin yener
Kayıt Tarihi : 17.05.2026 19:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bugün hâlâ aynı ezberi önümüze koyuyorlar. “Sen şusun, ben buyum…” Birbirimizi soyadlarımızla, kökenlerimizle, memleketlerimizle ayırmaya çalışanlar bitmiyor. Oysa bu memleketin gerçeği başka. Bu topraklarda Arnavut’u var, Laz’ı var, Türk’ü var, Kürt’ü var, Çerkez’i var, Ermeni’si var… Yüzyıllardır aynı sokakta büyümüşüz. Aynı ekmeği bölmüş, aynı türküye ağlamışız. Şehit mezarlıklarına gidin bakın… Toprağın altında kimsenin kimlik kavgası yok. Ay yıldızlı bayrağın altında yan yana yatıyorlar. Çünkü mesele etnik köken değil. Mesele aynı vatana ait olabilmek. Bizim üst kimliğimiz bellidir: TÜRKİYE CUMHURİYETİ. Bu devletin çatısı altında yaşıyoruz. Aynı havayı soluyor, aynı toprağa basıyor, aynı bayrağın gölgesinde huzur arıyoruz. Başka Türkiye yok. O yüzden artık birbirimizi düşman gibi görmekten vazgeçmek zorundayız. Birbirimize saygı duymayı öğrenmek zorundayız. Çünkü bu ülke nefretle değil, ortak vicdanla ayakta kalır. Unutmayın… Bayrak sadece kumaş değildir. Bayrak, birlikte yaşayabilme iradesidir. Ve bu memleketi ayakta tutacak olan şey; Kimsenin kökeni değil, herkesin birbirine göstereceği insanlıktır.
Bu farklılıklar toplumların zenginliğidir. Ancak unutulmamalıdır ki; bir milletin varlığını sürdürebilmesi için önce ortak değerlerde birleşmesi gerekir. Çünkü milli birlik yoksa ne huzur kalır ne kardeşlik ne de gelecek.
Bugün dünyanın birçok yerinde toplumlar; mezhep, ırk ve kimlik çatışmaları yüzünden parçalanıyor.
İnsanlar birbirini insan olduğu için değil, hangi kökenden geldiği için değerlendirmeye başlıyor.
Oysa bir ülkenin gerçek gücü, farklılıklarını kavga sebebi değil, birlikte yaşamanın doğal gerçeği olarak görebilmesidir.
Önce milli birlik gelir.
Çünkü aynı vatanın ekmeğini paylaşan, aynı bayrağın altında yaşayan insanların kaderi ortaktır.
Bir deprem olduğunda enkazın altında kalan insanın mezhebi sorulmaz.
Bir asker şehit olduğunda toprağa düşen kanın hangi ırka ait olduğu konuşulmaz. Acı da sevinç de bu milletindir.
Mezhep ve ırk, insanın kimliğinin bir parçası olabilir; fakat bunları ayrışma sebebine dönüştürmek toplumu içten içe çürütür. İnsanları birbirinden uzaklaştıran her söylem, aslında geleceği zayıflatır.
Çünkü düşmanlık üretmek kolaydır, zor olan farklılıklarla birlikte yaşayabilmeyi başarmaktır.
Tarih bize şunu defalarca göstermiştir: Bölünmüş toplumlar güçsüzleşir, birlik olan milletler ise ayakta kalır.
Bu yüzden çocuklarımıza önce birbirini sevmeyi, saygı duymayı ve aynı ülkenin insanı olduklarını öğretmeliyiz.
Çünkü milli birlik; sadece siyasi bir kavram değil, aynı sofraya oturabilmenin, aynı acıda birleşebilmenin adıdır.
Birlik olmadan güçlü bir gelecek kurulmaz.
Önce millet olmayı başarabilmek gerekir; gerisi sonra gelir.
TÜM YORUMLAR (1)